மலேசியத் தமிழன்

உன்னையே நீ அறிவாய் ! (முடிவுரை) - பாகம் 18

2009-12-04T23:30:00.006+08:00

சென்ற பதிவோடு நான் இந்த 'உன்னையே நீ அறிவாய் !' தொடரின் 17 பாகங்களில் மலேசிய தழிர்களை பற்றி 22,553 வார்த்தைகள் எழுதியுள்ளேன். மேலும் எழுதுவதற்கு எனது வியாபாரப் பையின் அடியை தடவினால் என் கைக்கு எதுவுமே அகப்பட வில்லை. விற்பனைக்கு என்று என்னிடம் இருந்த சரக்கு எல்லாவற்றையும் நான் தங்களிடம் விற்றாகி விட்டதால், இத்தோடு இந்த பதிவை முடித்து கொண்டு உங்களிடம் இருந்து விடைபெற்று கொள்கிறேன்.

விடைபெறுவத்ற்கு முன்பு நான் கடைசியாக தங்களோடு பகிர்ந்து கொள்ள விரும்புவது ஒன்று தான்:-

புத்தி. ஆம் புத்தி என்பதை நாம் எப்படி உபயோகிக்கிறோம் என்பதை பொருத்து தான் நம் வாழ்க்கையின் சாராம்சமே இருக்கின்றது. புத்திசாலித்தனமாக செயல்பட்டு, வாழ்க்கையின் வெவ்வேறு சூல்நிலைகளில் எடுக்க வேண்டிய முடிவுகளை திறம்பட எடுத்து, அந்தந்த காலக் கட்டத்தில் செய்ய வேண்டிய காரியங்களை முறையாக செய்து வருவோருக்கு வாழ்க்கையில் பெரிய பிரச்சனைகள் எல்லாம் பொதுவாக வருவது குறைவு.

ஆனால் புத்திசாலித்தனம் என்றால் என்ன? அதன் வெளிப்பாடு எப்படியிருக்கும்? அதை பெருவது எப்படி? ஏன் சிலர் மட்டும் எப்பவும் புத்திசாலித்தனமாக செயல் படுகிறாகள்? ஏன் பலருக்கு அது கடைசி வரை புரியாத புதிராகவே இருந்து விடுகிறது? என்கிற கேள்விகளுக்கு பதில் கண்டு பிடிப்பதுதான் கஷ்டமான வேலை. ஆனால் கேள்விகளுக்கு பொருள்கானும் அந்த வேலையை உங்களுக்காக வேறு யாரும் செய்ய முடியாது. அதை நீங்கள்தான் முட்டி மோதி புரிந்துகொள்ள வேண்டும். தெரிந்துகொள்ள வேண்டும். அவ்வளவுதான்.

சரி, தனிப்பட்ட அளவில் இந்த தொடரில் நான் நம் சமூகத்தின் பல குணாதிசயங்களையும், இயல்புகளையும் அப்பட்டமாகவும், அதிரடியாகவும், திமிருடனும் பலவாறு விமர்சித்து எழுதியுள்ளேன். அப்படியெல்லாம் விமர்சித்து விட்டு நான் யார், எனது பின்னனி என்ன என்பதை இங்கு சற்றும் தெரிவிக்காது விடைபெற்றுச் செல்வது என் மனதிற்கே சிறிது கோலைத் தனமாக படுகின்றது.

அதே நேரத்தில் நான் யார் என்பதை வெட்ட வெளிச்சமாக திறந்து காண்பித்து தற்போது 'சாமான்யன்' என்கிற அனாமதேய போர்வைக்குள் எனக்கு இருக்கின்ற எழுத்து சுதந்திரத்தை கெடுத்து கொள்ளவும் நான் தயாராக இல்லை. அதனால், நான் யார் என்பதை தெரிவிக்காமல், எனது வாழ்க்கை பின்னனியை மட்டும் உங்களிடம் சுருக்கமாக சொல்லி விட்டு செல்கிறேன்.

நான் சிறிது வித்தியாசமான குடும்ப சூழ்நிலையில் பிறந்தவன். என் தகப்பனார் ஒரு சிறு தொழில் வியாபாரியாக இருந்தவர். நன்கு வாழ்ந்தவர். ஆனால், எனக்கு விவரம் தெரியும் வயது வரும் முன்னரே, தொழில் மிக நொடித்து 'அக்கடா' என்று மூலையில் செயலிழந்து உட்கார்ந்து விட்டார். அதனால், நானும் என் தம்பி தங்கையரும் கடின ஏழ்மையில் தான் வளர்ந்தோம்.

.
அதில் பாருங்கள், இந்த நன்றாக வாழ்ந்து அதன் பிறகு ஏழ்மைக்கு வரும் நிலை இருக்கிறதே, அது மேலே ஏறவும் முடியாத, கீழே இறங்கவும் முடியாத ஒரு ரெண்டுங்கெட்டான் நிலை. மிகவும் பரிதாபத்திற்குரிய ஒரு பிழைப்பு. ஏழ்மையின் தாக்கம் எவ்வளவாக இருந்தாலும், இந்த நிலைக்கு உட்பட்டவர்கள் தங்கள் கஸ்ட்டத்தை வெளியில் காண்பித்து கொள்ளாமல், பள்ளைக் கடித்து கொண்டு வாழ்ந்து விடுவர். இதுதான் சிறு வயதில் எனக்கு தெரிந்த வாழ்வு (இப்படி பிஞ்சிலேயே பழுத்ததனால் தானோ என்னவோ என் சிந்தனை எப்போதுமே பிறரைவிட சிறிது கடினமானதாகவே இருந்து வந்துள்ளது).

17 வயதிலேயே வேலைக்கு போனவன் என்றாலும் என் சிறு வயது முதலே 'நாம் எப்படியாவது ஒரு தொழில் முனைவர் ஆகிவிட வேண்டும். நம் தலைமுறைக்கு பிறகு நம் குடும்பத்தில் யாரும் விடுபட முடியாத ஏழ்மையில் சிக்கி தவிக்கும் நிலையில் மாட்டி கொண்டுவிட கூடாது" என்கிற குறிக்கோளை என் மனதில் மிக ஆழமாக ஏற்றி கொண்டவனும் கூட.

அதனால் ஒரு சாதாரண குமாஸ்தாவாக நான் வேலைக்கு சேர்ந்த நாளில் இருந்தே பகுதி நேரமாக ஏதாவது தொழில் முயற்ச்சியில் ஈடுபட்டுக் கொண்டே இருந்து வந்துள்ளேன். பத்து மலையில் தைப்பூச திருவிளாவின் போது கடை போட்டிருக்கிறேன். கோலாலம்பூரில் இந்தியர் அதிகம் புழங்கும் பகுதியில் ஒரு அறைக்கடையில் அறைக்கடை இடம் பிடித்து கோஸ்டியும் ஜுவல்லரி (கவரிங் நகைகள்) விற்றிருக்கிறேன், ஆள் வைத்து தீபாவளிக்கு பலகாரங்கள் செய்து விநியோகம் செய்திருக்கிறேன்.

இப்படியாக என்னென்னவோ சிறு சிறு வியாபாரங்களில் ஈடுபட்டு கடைசியாக எனக்கு நன்கு பரிட்ச்சயமான, பல வருட அநுபம் இருந்த ஏற்றுமதி துறையில் இரண்டு முறை ஈடுபட எத்தனித்து அந்த முயற்ச்சிகளிலும் படு தோல்வியுற்றேன். அதன் பிறகு மூன்றாவது முறையாக ஏற்றுமதி தொழிலில் ஈடுபட்ட போதுதான் எனக்கு வெற்றி கிட்டியது. 'முறையான வியாபாரம்' என்கிற ஏணியின் முதற்படியில் பலமாக கால் ஊன்றி 'நானும் ஒரு நிலையான தொழில் முனைவர்' என்கிற அந்தஸ்த்திற்கு வந்து சேர்ந்தேன்.

ஆனால், நான் இப்படியெல்லாம் முட்டிமோதி, விழுந்து, எழுந்து தொழில் ரீதியாக ஸ்தரம் பெரும் நிலைக்கு வந்து சேர்வற்குள் எனக்கு நாற்பது ஐந்து, நாற்பத்து ஆறு வயது ஆகியிருந்தது. அந்த காலக் கட்டத்தில் (1997 - 1998) தென்கிழக்காசியா முழுவதும் பொருளாதார வீழ்ச்சியுற்றிருந்த நேரத்தில், யாரிடமும் கையில் பணம் இல்லாது இருந்த நேரத்தில் என் கையில் பணம் இருந்தது.

அதே கால கட்டத்தில்தான் எங்களது மூன்று பிள்ளைகளும் ஒருவர் பின் ஒருவராக பல்கலைக்கழகம் செல்லும் வயதுக்கு வந்து கொண்டிருந்தனர். அப்போது என்னிடம் இருந்த பணத்தை வைத்து என்னால் அவர்கள் மூவரையும் மிகச் சிறந்த வெளிநாட்டு பட்ட படிப்புக்களை படிக்க வைத்து விட முடியும் என்கிற உண்மை ஒரு புறம். ஆனால், அந்த திட்டத்தை சாதிப்பதற்கு நான் என் வியாபார நடவடிக்கைகளை முற்றாக நிறுத்தி என் நிறுவனத்தை மூடியாக வேண்டும் என்கிற நிர்பந்தம் மற்றொரு புறம்.

பிள்ளைகளின் படிப்பையும், எனது வியாபாரத்தையும் ஒருசேர நடத்துவது என்பது சாத்தியமற்ற விஷயமாக எனக்கு தெரிந்தது. என்னிடம் இருந்த பணத்தை என்னால் ஏதாவது ஒரு திட்டத்திற்கு தான் பயன்படுத்த முடியும் என்கிற அடிப்படை உண்மை.

17 வயதில் ஆரம்பித்து வியாபாரத்தில் ஸ்தரம்பெற எனக்கு கிட்டத்தட்ட 30 வருடங்கள் ஆகியிருந்ததாலும், நான் தாண்டி வந்த பாதையில் எத்தனையோ சோதனைகளையும் தோல்விகளையும் சந்தித்து வாழ்க்கையின் உண்மை தன்மைகளை நான் நன்கு உணர்ந்திருந்ததாலும் "அடுத்து வியாபாரத்தில் காற்று நமக்கு எதிராக ஒரு முறை வீசினாலும் இப்போது நம்மிடம் இருக்கும் எல்லாவற்றையும் நாம் முற்றாக இழக்கும் நிலை ஏற்பட்டு விடும். பேசாமல் வியாபார ரீதியாக நாம் செய்யும் எல்லாவற்றையும் நிறுத்திக் கொண்டு, பிள்ளைகளை படிக்க வைத்து விடுவோம்" என்று முடிவு செய்து அதன் படி நடவடிக்கைகளை முடிக்கி விட்டேன். நிறுவனத்தை மூடினேன். பிள்ளைகளை வெளிநாடுகளுக்கு ப்டிக்க அனுப்பினேன்.

நான் 10 வ்ருடங்களுக்கு முன்பு துணிந்து எடுத்த அந்த முடிவின் தாக்கம் என்னவென்றால், இன்று என் மகள் ஒரு மருத்துவர். ஐரோப்பாவில் படித்ததால் சிங்கப்பூர் அரசாங்கம் அவரை வேலைக்கு எடுத்து கொண்டுள்ளது. மருத்துவராக அரசாங்க வேலை செய்து கொண்டே சிங்கப்பூரில் முதுநிலை நிபுணத்துவ பட்டத்திற்கு படித்து கொண்டிருக்கிறார். மகன் அஸ்திரேலியாவில் விளம்பர துறையில் பட்ட படிப்பு படித்து, பிறகு இங்கிலாந்தில் முதுநிலை பட்டம் பெற்று திரும்பியுள்ளார். ஜனவரி மாதம் கோலாலம்பூரில் தன் பெயரில் தன் துறையில் சொந்த நிறுவனம் ஒன்றை துவக்க உள்ளார். கடைசி மகள் நியூசிலாந்தில் தற்போது முதுநிலை படிப்பு படித்து கொண்டிருக்கிறார். மார்ச் மாதத்தோடு படிப்பு முடிந்து மலேசியா திரும்பி விடுவார். மூன்று பேர்களுமே தங்கள் பட்ட படிப்புக்களை உலகப் பிரசித்தி பெற்ற பல்கலைகழகங்களில் முடித்தள்ளனர். ஆனால், நான் ஓடிஓடி நிர்மானித்த தொழில் நிறுவனம் இப்போது இல்லை. முற்றாக மூடப்பட்டு விட்டது.

எங்கள் மூன்று பிள்ளைகளுக்கும் நாங்கள் சொல்லி வளர்த்து வந்துள்ள போதனை என்னவென்றால் "நீங்கள் தாய் தந்தையரான எங்களுக்கு எதுவும் பெரிதாக செய்ய வேண்டியதில்லை. நீங்கள் செய்ய வேண்டியதெல்லாம் உங்கள் காலத்தில், உங்கள் குழந்தைகளை நாங்கள் உங்களை படிக்க வைத்ததைவிட ஒரு இம்மி அளவு அதிகமாக படிக்க வைத்து விடவேண்டும். இது தான் நீங்கள் எங்களுக்கு செய்ய வேண்டிய கடமை" எனப்து மட்டும் தான்.

ஒரு தகப்பனாக "நம் பிள்ளைகள் நன்கு படித்தவர்கள். எந்த கூட்டத்திலும், எந்த சூழ்நிலையிலும், எவருக்கும், உலகின் எந்த இனத்தவருக்கும் சலைத்தவர்களாக இருக்க மாட்டார்கள்" என்கிற பெருமிதமான எண்ண ஓட்டம் என் மனதில் இருந்தாலும், "நாம் நினனத்தது போல், நம் காலத்தில், நம் குடும்பம் ஒரு தொழில்துறை குடும்பம் ஆக முடியவில்லையே !" என்கிற ஒரு ஆதங்கமும் என்னுள் ஆழமாக உருத்திக் கொண்டே இருக்கின்றது.

பார்ப்போம். எங்கள் பிள்ளைகளாவது அவர்கள் காலத்தில் அவர் அவர் துறைகளில் வெற்றிகரமான தொழில் முனைவர்கள் ஆவார்கள் என்று எதிர்பார்க்கிறேன். தங்கள் பாட்டனாரால் முடியாததை, தங்கள் தகப்பனாரால் முடியாததை, அவர்கள் காலத்தில் அவர்கள் சாதிப்பார்கள் என்று நம்புகிறேன். பார்ப்போம்.

சென்று வருகிறேன். இது காலம் வரை எனக்கு மதிப்பளித்து என் படைப்புக்களை படித்து வந்த இனைய தோழர்களுக்கு எனது மனமார்ந்த நன்றிகள்.

முற்றும்

- சாமான்யன் -

உன்னையே நீ அறிவாய் ! (நிழல் எது? நிஷம் எது?) - பாகம் 17

2009-11-29T13:05:00.001+08:00

"உன்னையே நீ அறிவாய்! எதையும் எதற்காக? ஏன்? எப்படி? என்று கேள். அவர் சொன்னார், இவர் சொன்னார் என்று அறிவிழந்து தடுமாற்றம் அடைய வேண்டாம். எவர் சொன்ன சொல்லானாலும், அதனை உந்தன் இயல்பான பகுத்தறிவால் எண்ணிப் பார்ப்பாய் !". இது நடிகர் சிவாஜி கணேசன் சினிமாவிற்கென்று பேசிய வசனம் மட்டும் அல்ல. இலகு தமிழில் சாமான்யனும் புரிந்து கொள்ளும் வகையில் பண்டைய கால கிரேக்க தத்துவஞானி சாக்ரட்டீஸ் கூறியதாக தமிழ் சினிமா நமக்கு கூறிய, எந்த காலத்திற்கும் பொருந்த கூடிய, வாழ்க்கை வழிகாட்டு உண்மைகளுள் ஒன்று.

வாழ்க்கையின் எல்லா நிலைகளிலும் நிஷம் போல் தோன்றி, ஆனால் நிஜம் அல்லாத நிலைப்பாடு ஒன்று எப்போதும் நம்மிடையே இருந்து கொண்டே இருக்கும். இந்த படைப்பிற்காக மதியை மழுங்கச் செய்து, சிந்தனையை திசை திருப்பும், அந்த உண்மை குறைந்த நிலையை நாம் 'நிழல் நிலை' என்று பெயர் இட்டுக் கொள்வோம்.

சரி, இனி 'நிழல் நிலை எது? நிஜம் எது?" என்பதை சில சாதாரண அன்றாட வாழ்க்கை உதாரணங்களை கொண்டு ஆராய்ந்து பார்ப்போம்.

1). ஒன்றாம் வகுப்பில் இருந்து கணக்கு பாடத்தில் கோட்டை விட்டு வந்துள்ள மகனுக்கு நான்காம் படிவத்தில் கணக்கு டியூஷன் வைத்தால், ஐந்தாம் படிவ SPM பரிட்ச்சையில் பிரமாதமான மார்க்குகள் வாங்குவான் என்கிற தந்தையின் நினைப்பு வெறும் 'நிழல் நிலை'.

நிஷம் என்னவென்றால் சரித்திரம், புலோகம் போன்ற பாடங்கள் போல் அல்லாமல் கணிதத்தில் வரும் சகல பாடங்களும் ஒன்றுக்கு ஒன்று தொடர்புடையவை. ஒன்றாம் வகுப்பில் சொல்லிக் கொடுக்க படும் வாய்பாடு சரியாக தெரியாமல், ஒருவன் அடுத்த அடுத்த வகுப்புகளில் வரும் பெருக்கல், வகுத்தல் கணக்குகளை முறையாக போட இயலாது. அதே போல் 2 ஆம் பாரத்தில் சொல்லிக் கொடுக்க படும் "A ஸ்குவேர் + B ஸ்குவேர் = C ஸ்குவேர்" என்கிற 'பைத்தகிரஸ் தியரம்' போன்ற சில கணித நியதிகளை முறையாக புரிந்து கொள்ளாமல் மூன்றாம், நான்காம், ஐந்தாம் பாரங்களில் வரும் பல ஜியோமட்ரி கணக்குகளை ஒருவனால் போட இயலாது.

அத்தோடு கணிதப் பாடத்தில் ஒருவன் திறமை மிக்கவனாக ஆக வேண்டுமேயானால், அவன் பல ஆண்டுகளாக ஆயிரக்கணக்கான கணக்குகளை தொடந்தாற்ப் போல் போட்டு பயிற்ச்சி செய்திருக்க வேண்டும். அதெல்லாம் அல்லாமல், நான்காம், ஐந்தாம் படிவங்களில் டீயூஸனுக்கு போவதால் மட்டும் ஒரு மாணவனால் SPM பரிட்ச்சையில் கணிதப் பாடத்தை திறம்பட செய்ய முடியும் என்று நினைப்பது முட்டாள்தனம் - உண்மையைப் போல் தோன்றும், ஆனால் அது ஒரு உண்மை அற்ற வெறும் 'நிழல் நிலை'.

2). எந்த முன் அனுபவமும் இல்லாத நிலையில், "எல்லோரும் தொழில் புரிகிறார்களே" என்று நினைத்து, "நாமும் ஒரு தொழிலை தொடங்கி நிறைய பணம் சம்பாதித்து விடலாம்" என்கிற நினைப்பு சிறிது மடமையோடு கூடிய 'நிழல் நிலையே'.

நிஷம் என்னவென்றால், வியாபாரத்தில் வெற்றியடைய 'சாதிக்க வேண்டும்' என்கிற வெறியும், வீராப்பும் மட்டும் போதாது. அதற்கு மேல் வியாபார முன் அனுபவமும் என்கிற ஒன்றும், ஈடுபடும் வியாபாரம் நிலை பெறும் வரை தாக்கு பிடிக்கும் அளவிற்க்கு பண பலமும் இருக்க வேண்டும். எடுத்த எடுப்பிலேயே எந்த வியாபாரமும் நிலை பெற்று விடாது. இந்த சில உண்மைகளை புரிந்து கொள்வதற்கே பெரும்பாலோருக்கு பிற வியாபார ஸ்தலங்களில் பல ஆண்டுகள் வேலை செய்த முன் அநுபவம் இருக்க வேண்டும்.

தான் ஆரம்பிக்க விரும்பும் தொழிலை எந்த இடத்தில் நிறுவுவது? தொழிலில் ஈடுபடும் பங்குதாரர்களில் யார் எந்த வேலையை செய்வது? தொழில் ஆரம்பிப்பதற்கான பணத்தை எங்கனம் திரட்டுவது? தொழில் நடந்தாலும் நடக்கா விட்டாலும் தொழில் ரீதியாக ஆகக் கூடிய மாதாந்திர சிலவு எவ்வளவு? அந்த சிலவை சரிகட்ட என்ன வழி? ஆரம்பிக்க நினைக்கும் தொழிலுக்கு 'லைசன்ஸ்' எதுவும் தேவையா? வேலை ஆட்கள் எத்தனை பேர் தேவை? அவர்கள் என்ன மாதிரி ஆட்களாக இருக்க வேண்டும்? விற்பனை வகையில் நமது விலை பட்டியல் எப்படி இருக்க வேண்டும்? நம் இனத்தவர் மட்டும்தான் நமக்கு வாடிக்கையாளர்களாக அமைவார்களா? அல்லது பிற இனத்தவரிடம் இருந்தும் வியாபாரம் கிட்டுமா? நமக்கு வியாபார போட்டியாளர்கள் யார்? அவர்களுக்கும் நமக்கும் உள்ள வித்தியாசம் என்ன? அந்த வித்தியாசத்தை வைத்து நாம் எங்கனம் நமது வியாபாரத்தை ஸ்தர படுத்துவது? என்று ஆயிரம் கேள்விகளுக்கு நாம் பதில் காண வேண்டும். அவை எல்லாவற்றிற்குமே நமக்கு தெளிவான சிந்தனையும், முன் அனுபவமும் தேவை. அதெல்லாம் எதுவும் இல்லாமல், "நானும் தொழில் செய்யப் போகிறேன்" என்று கிளம்பினால் நம்மால் ஒரு மண்ணையும் சாதிக்க முடியாது.

3). அழகுத் தமிழை ஆழமாக கற்று, அடுக்கு மொழியில் வார்த்தைகளை அள்ளி வீசி, மக்கள் மனதைக் க்வர்ந்து, தமிழ் அறிஞர் என்று பெயர் வாங்கிய பெரிய அரசியல்வாதிகளில் இருந்து, சிரித்த முகத்தோடு, தூய வெள்ளை உடை உடுத்தி, நெற்றி நிறைய பட்டையிட்டு, வருடத்திற்கு இரண்டொரு ஹோமம் வளர்த்து, செவ்வாய், வெள்ளி தோரும் கோவிலை சுற்றி வரும் உள்ளூர் சிறு நிலை பிறமுகர்கள் வரை, வெளிப் பார்வைக்கு பெரிய மனிதர்களாக தெரியும் எல்லோரும் உத்தம புத்திரர்கள் என்கிற நினைப்பு வெறும் 'நிழல் நிலையே'.

நிஷம் என்னவென்றால், நம்மில் பெரும்பாலோர் மனதில் நினைப்பதை அப்படியே வெளியே கொட்டி விடும் இயல்புடையவர். நமது சிந்தனை, நமது திட்டங்கள் என்று நமக்கு முக்கியமான எல்லா விஷயங்களையும் அப்படியே பிறரிடம் சொல்லி விடுவோம். ஆனால், எல்லோரும் அப்படி அல்ல.

மனதில் உள்ளதை மறைத்து, தங்கள் திட்டங்கள் எதுவும் வெளியில் தெரியாதபடி புகை திரையிட்டு, பிறர் பார்வையை திசைதிருப்பி, எல்லா நேரங்களிலும் பசுந்தோள் போத்திக் கொண்டு உலா வரும புலிகள் நாட்டில் எத்தனையோ இருக்கின்றன. அவர்களில் மிக முக்கியமானவர்கள் நமது அரசியல்வாதிகளும், சமுதாய பெரும்புள்ளிகளும் தான்.

இவர்கள் யாவருமே தமது மனதில் நினைப்பதை மறைத்து, வெளி உலகிற்க்கு தங்களை பரம சாதுக்களாகவும், உத்தமர்களாகவும் காட்டி கொளவ்தில் கைதேர்ந்தவர்கள். அதுவும் நமது இழிச்சவாய் இனத்திடம் ஒருவனுக்கு அதிகமான தெய்வ நம்பிக்கையும், பக்தியும் இருப்பதாக பாவனை காண்பித்தாலே போதும். கையில் இருப்பதை எல்லாம் தரையில் போட்டு விட்டு, தடால் என்று மேப்படியான் காலிலேயே விழுந்து விடுவோம்.

அரசியல் கட்சிகள், கோவில்கள், பொது ஸ்தாபணங்கள் என்று பணமும், அதிகார பலமும் எங்கெல்லாம் நிறைந்து நிற்கின்றனவோ அங்கெல்லாம் 'அரிச்சந்திரன் வீட்டிற்கு அடுத்த வீட்டுகாரர்களைப் போல்' பாவனை செய்து நிற்கும் இந்த கோஷ்டிகளை நாம் பரவலாக காணலாம்.
.
சாதாரண நிலையில் சாமான்யர்களாக இருக்கும் போது கோவில்களிலும், ஸ்தாபணங்களிலும், அரசியல் கட்சிகளிலும் பிரமுகர்களாக சேரும் இவர்கள், சில வருடங்கள் கழித்து பார்க்கும் போது பெரும் தனவந்தர்களாக கார், பங்களா, தோட்டம், துறவு என்று இருப்பார்கள்.

இவர்கள் எல்லாம் எப்படி சிறிது காலக் கட்டத்திற்குள் தனம் சேர்த்தார்கள், சமுதாயத்தில் பெரிய மனிதர்கள் என்று பெயர் பெற்றார்கள் என்பதை ஆராய்ந்து பார்த்தால், எல்லா சூழ்நிலைகளிலும், எல்லா ஊர்களிலும், எல்லா ஸ்தாபனங்களிலும் ஒரே மாதிரி தான் நடவுகள் நடந்தேறி இருக்கும்.

சம்மந்த பட்டவர் எந்த நேரத்திலும் பலிச்சென்று சுத்தமான உடை உடுத்தி, சிரித்த முகத்தினராக, நன்றாகவும் இனிமையாகவும் பேசக் கூடியவராக, உடல் குனிந்து கைகூப்பி அடிக்கொரு முறை 'வணக்கம்' தெரிவிப்பராக, சகல காரியங்களிலும் முன் நின்று நிகழ்ச்சிகளில் கலந்து கொள்பவராக ஆரம்பிப்பார்.

பிறகு சுற்றி உள்ளவர்கள் அவருக்கு அதிகமாக மறியாதை கொடுக்க, கொடுக்க அவர் ஸ்தாபன பதவிகளில் படிப்படியாக உயர்ந்து, ஒரு காலக் கட்டத்தில் அந்த ஸ்தாபனத்தின் ஆக உயரிய பதவியை வந்தடைந்து விடுவார். அதன் பிறகுதான் நம்ம ஆள் அதுவரை அணிந்திருந்த முகத் திரையை விளக்கி தன் உண்மையான கச்சேரியையே ஆரம்பிப்பார்.

முதலில் சாதாரண மக்களிடம் பேசுவதை வெகுவாக குறைத்து கொள்வார். அதன் பிறகு அவருக்கு வேண்டிய ஜாலராக்களாக பார்த்து ஸ்தாபனத்தின் முக்கிய பொருப்புக்களில் அமர்த்திக் கொள்வார். பெரிய காரில் ஜாலராக்கள் புடைசூழ வந்து இறங்குவார், சுற்றி உள்ள பிற ஸ்தாபன முக்கியஸ்தர்களிடம் மட்டும் பேசுவார், காரில் ஏறி சென்றுவிடுவார்.

இதற்கடையில் மனுஷன் 'எப்படியோ..யோ.. யோ..' பணம் சேர்ந்திருப்பார். அத்தோடு உயர் பதவி, அரசாங்க பட்டம், சமூக பட்டம், போகின்ற இடங்களில் எல்லாம் பொன்னாடை, மலர் மாலை என்று ஏகப்பட்ட தடபுடல்களை மனிதன் அனுபவிக்கவும் ஆரம்பித்திருப்பார்.

அப்புறம் என்ன? அவர் தான் ராஜா. அவரைச் சுற்றி இருப்பவர்களிலேயே ஆகப் பெரிய ஜாலராதான் மந்திரி. அதன் பிறகு வாழ்க்கையில் அவருக்கு உள்ள அதி முக்கிய குறிக்கோள் ஒன்றே ஒன்றாகத் தான் இருக்கும் - தான் வகிக்கும் ஸ்தாபன பதவிக்கு எந்த போட்டியும் வராமல், அந்த ஸ்தாபனம் ஏதோ அவர் பாட்டன் சொத்து போல, பிற யாரையும் அருகே அண்ட விடாமல் பார்த்து கொள்வது மட்டும்தான்.

பொது மக்களான நாம் விரலை சூப்பிக் கொண்டு 'பே' என்று வேடிக்கை பார்த்துகொண்டு நிற்க்கலாம். அவ்வளவுதான். அதற்குமேல் நம்மால் ஒரு டுபுக்கும் செய்ய முடியாது.

4). சீனர்கள் எல்லாம் ஏமாற்றுக் காரர்கள். ஏமாற்று வித்தையில் கைதேர்ந்த காரணத்தினால் தான் அவர்களால் திறம்பட வியாபாரம் செய்து பணம் ஈட்ட முடிகிறது என்கிற நினைப்பு 'நிழல் நிலையே'.

நிஷம் என்னவென்றால், நம் இனத்தவரிடம் இல்லாத வியாபாரத்திற்கு உகந்த பல குணாதிசங்கள் சீனர்களுக்கு பரவலாக உண்டு.

எந்த விஷயமானாலும் தாங்கள் எடுத்தக் கொண்ட முயற்ச்சியில் வெற்றி பெற வேண்டும் என்கிற வெறி சீனர்களுக்கு மற்றவர்களை விட இயற்க்கையிலேயே சிறிது அதிகமாக இருக்கும். அதனால், எடுத்த காரியம் வெற்றி பெரும் வரை முயற்ச்சி என்பதை கைவிடாமல் தொடர்ந்து முட்டி மோதி அடைய வேண்டிய இலக்குக்கு சென்று சேர்ந்து விடுவார்கள்.

இரண்டாவதாக, வியாபாரம் தொழில் என்பவற்றை எல்லாம் சீனர்கள் சிறு வயது முதலே அவர்கள் வீட்டு சூழ்நிலையிலையிலேயே பார்த்து வளர்ந்திருப்பார்கள். காலையில் பசிஆர சாப்பாட்டு மேசையில் உட்கார்ந்ததில் இருந்து, இரவில் வீட்டுப் பாடம் செய்து முடிக்கும்வரை தங்கள் தகப்பன், சிற்றப்பன், மாமா, அண்ணன், உறவினர் என்று தங்களைச் சுற்றி உள்ள எல்லோரும் வியாபாரம் தொழில் என்று பேசுவதை கேட்டு கேட்டு வளர்பவர்களுக்கு தொழில் புரிவது ஒன்றும் புது அனுபவம் ஆக இருக்காது. ஆனால், நம் நிலை வேறு. நம்மில் ஐநூற்றில் ஒருவர் கூட தொழில், வியாபாரம் என்கிற அம்சங்களில் ஈடுபடுவதில்லை. அதனால், சீனர்களுக்கு தொழில் என்பது இலகுவாக படுகிறது. நமக்கு அதுவே பூதாகாரமாக தெரிகிறது.

மூன்றாவதாக, நம்மை விட சீனர்கள் அதி பெரிய உழைப்பாளிகள் என்பது அப்பட்டமான உண்மை. நாமும் உழைப்போம். ஆனால், சீனர்க்களைப் போல் வருடக்கணக்கில் புத்திசாலித்தனமாக ஒரே சிந்தனையோடு ஒன்றை சாதிக்க வேண்டும் என்கிற வைராக்கியத்தோடு நாம் உழைப்பதில்லை. நமது உழைப்பெல்லாம் உடம்பளவு உழைப்புத்தான். அதில் புத்தியெல்லாம் சம்பந்த படுவதில்லை. ஆனால் சீனர்களின் உழைப்பு உடம்பையும், மனதையும் ஒருமிக்க சார்ந்தது.

நான்காவதாக, சீனர்களிடம் இன ஒற்றுமை மிக, மிக அதிகம். காரணம் உலகில் உள்ள சீனர்கள் யாவரும் 'ஹான்' எனப்படும் ஒரே இனததை சேர்ந்தவர்கள். ஒரே மொழியை தாய் மொழியாய் கொண்டவர்கள். ஒரே கலாச்சாரத்தை பேணுபவர்கள். அதனால், ஒரு சீனர் ஒரு வியாபாரத்தை நிறுவினால் அதற்கு சீன சமூகத்தினர் யாவரும் ஆதரவு வழங்குவர். ஆனால், நம் கதை வேறு. இந்தியன் என்கிற பெரிய வட்டத்திற்குள் கூட நாம் நம்மை நிறுத்தி கொள்வது கிடையாது. எங்கு இருப்பதை எல்லாம் பிற இந்திய இனங்களிடம் பறிகொடுத்து விடுவோமோ என்கிற பயத்தில் 'நாங்கள் எல்லாம் தமிழர்கள். கல் தோன்றி மண் தோன்றா காலத்திற்கு முந்தியவர்கள்", என்று நம்மை தனித்து கொள்பவர்கள். அத்தோடு, நம் இனம் ஒரு நழிந்துபோன இனம். நம் இனத்தவரால் தம் இன வியாபாரிகளுக்கு பெரிதாக எந்த ஆதரவும் வழங்க முடியாது.

ஐந்தாவதாக, சீனர்கள் நூற்றுக்கணக்கான வருடங்களாக் தொழில் புரிவதில் அதிக முன்னேற்றமும் வெற்றியும் கண்டுள்ளதால், அவர்க்ளிடம் இயல்பாகவே ஒரு அசாத்திய தன்னம்பிக்கை உள்ளது. அதனால், வியாபார ரீதியாக நாம் பயந்து, பயந்து எடுத்து வைக்கும் அடிகளை சீனர்கள் துணிந்து, அதிரடியாக எடுத்து வைப்பார்கள். அந்த அதிரடி அனுகு முறையிலேயே அவர்கள் எடுக்கும் முயற்ச்சி ஜெயித்துவிடும்.

கடைசியாக, தொழில் வியாபாரம் என்றாலே அங்கு சிறிது 'தில்லு முல்லு' இருக்கத்தான் செய்யும். சமீபத்தில் மலேசிய அரசாங்கம் பிரான்ஸ் நாட்டிடம் இருந்து இரண்டு நீர்மூல்கி கப்பல்களை வாங்கினார்களே. அதற்கு கமிஷனாக இங்கு, மலேசியாவை சேர்ந்த ஒரு நிறுவனத்திற்கு அந்த கப்பல் உற்பத்தியாளர்கள் கொடுத்த கமிஷன் மலேசிய ரிங்கிட் 500 மில்லியன். இது எதற்கு என்று நினைக்கிறீர்கள்? எல்லாம் அப்படி தான்!! "இதெல்லாம் வியாபாரத்திலே சகஷம் அப்பா!!". வியாபாரம், தொழில் என்றாலே சிறிது 'அப்படி, இப்படி' என்று இருக்கத்தான் செய்யும். ஏன் மலேசியாவில் எத்தனையோ இந்தியர்கள் 'பழைய உலோக' வியாபாரங்கள் செய்கிறார்களே. அவர்கள் யாராவது தில்லுமுல்லு இல்லாமல் தங்கள் வியாபாரத்தை செய்ய முடியும் என்று நெஞ்சைத் தொட்டு சொல்லச் சொல்லுங்கள் பார்ப்போம்.

5). மலேசியாவில் பட்டப் படிப்பு படித்து விட்டால் போதும், ஒருவன் வாழ்க்கையில் மேம்பாடு அடைந்து விடலாம் என்கிற எண்ண ஓட்டம் ஒரு 'நிழல் நிலையே".

நிஷம் என்னவென்றால், 1970ல் நான் என் பள்ளிப் படிப்பை முடிக்கும் காலக் கட்டத்தில், மலேசியாவில் இரண்டு பொதுப் பல்கலைகழகங்கள் மட்டும்தான் செயல் பட்டு வந்தன. அவற்றில் இருந்து வருடத்திற்கு ஒரு 2,000 மாணவர்கள் பட்ட படிப்பை முடித்து வெளிவந்திருப்பர்.

ஆனால் இன்று, 2007 ஆம் ஆண்டு கல்வி அமைச்சின் கணக்கு வெளியீட்டின் படி, பொது பல்கலைக்கழகங்களில் படிக்கும் மாணாக்கர்களின் எண்ணிக்கை 382,997, தனியார் கல்லூரிகளில் படிக்கும் மாணாக்கர்களின் எண்ணிக்கை 365,800, பொலிடெக்னிக் - கமுனிட்டி காலேஸ் - கோலேஸ் துங்கு அப்துல் ரஹ்மான் ஆகிய கல்வி நிலயங்களில் படிக்கும் மாணாக்கர்களின் எண்ணிக்கை 98,688, வெளிநாட்டு பல்கலைகழகங்களில் படிக்கும் மலேசிய மாணாக்கர்களின் எண்ணிக்கை 150,000. ஆக மொத்தம் 997,485 மாணவர்கள் உயர் கல்விகழகங்களில் படித்துக் கொண்டு இருக்கிறார்கள். (இது 2007 ஆம் ஆண்டிற்கான ஏண்ணிக்கை என்பதை மறந்து விடாதீர்கள். 2009 ஆம் ஆண்டிற்கான எண்ணிக்கை தெரிய வேண்டுமானால் இன்னுமொரு ஒரு லச்சம் மாணவர்களை மேற்குறிப்பிட்ட எண்ணிக்கையோடு சேர்த்து கொள்ளுங்கள்).

இந்த கூட்டத்தில் நம் பிள்ளை பட்ட படிப்பு படித்து முடித்ததால் மட்டும் ஒன்றும் பெரிதாக சாதித்து விட முடியாது. படிப்பை தாண்டி நல்ல ஆங்கிலத் தேர்ச்சி, பிறரிடம் இனிமையாகவும் இய்ல்புடனும் பலக கூடிய தன்மை, தன்னம்பிக்கை எல்லாம் இருந்து, அத்தோடு முன்னேற வேண்டும் என்கிற துடிப்பும் இருந்தால் தப்பிப்பார். இல்லை என்றால் ........

என் தகப்பனார் காலத்தில் வீட்டு வாடகை ரிங்கிட் 15 ஆகவும், மலிகைச் / காய்கறி சிலவு ரிங்கிட் 80 ஆகவும், போக்குவரத்து சிலவு 15 ஆகவும், இதர சிலவுகள் 40 ஆகவும் இருந்தன. ஒரு குடும்பமே ரிங்கிட் 150 குள் மாத சிலவை முடித்து கொள்ளலாம்.

ஆனால், இன்று கோலாலம்பூரில் ரிங்கிட் 1,000 க்கு குறைந்து வீடு வாடகைக்கு கிடைக்காது, கார் வைத்து கொள்வதானால் பெட்ரோல், டோல், ரிப்பேர், இன்சுரஸ், ரோட் டாக்ஸ் என்று மாதச் சராசரி ஒரு 1,000 வந்து விடும், அதன் பிறகு சாப்பாட்டு சிலவு, பிள்ளைகளுக்கான சிலவு என்று ஒரு 1,000, அப்புறம் தண்ணீர், விளக்கு, அஸ்ட்ரோ வகையரா சிலவு ஒரு 350.

அதுக்கப்புறம் இங்கம் டாக்ஸ், ஈ.பீ.வ்., கழித்து கையில் என்னய்யா இருக்குது ??? "கையில வாங்கினே பயில போடல காசு போன எடம் தெரியல" ... கைக்கு வரத வச்சு 25 ஆம் தேதியக் கூட தாண்ட முடியலையே அய்யா !!

ஆக கூட்டி கழிச்சு பார்த்தா, எங்க அப்பா காலத்திலெ அஞ்சாங் கிலாஸ் படிச்ச மனிஷங்க வாழ்ந்த வாழ்க்கையை கூட இந்த காலத்து பட்டதாரிகள் வாழ்றதா தெரியல. அப்புறம் என்னய்யா பட்ட படிப்புக்கு அவ்வளவு பெரிய மவுசு ?? உண்மையை சொல்லனும் என்றால், விவரம் தெரிந்த பெற்றோர்கள் எல்லாம் இப்போது த்ங்கள் பிள்ளைகளை ஒன்றுக்கு மேற்பட்ட பட்டங்களை படிக்கும்படி வற்புறுத்தி வருகிறார்கள். அதுவும் போதவில்லை என்று, சீனர்கள் எல்லாம் ஆங்கில மொழியையும், பிற மொழிகளையும் ஆழமாக படிக்க ஆரம்பித்துள்ளார்கள்.

இந்த பதிவோடு இந்த் தொடரை முடிக்க வேண்டும் என்றுதான் பார்த்தேன். முடியவில்லை. இதுவே 1,600 வார்த்தைகளை தாண்டி விட்டது. இதற்கு மேல் எழுதினால் ஓவராக போர் அடித்து விடும். அதனால் அடுத்த வாரம் இந்த தொடருக்கான முடிவுரையைக் கொடுத்துவிட்டு, உங்களிடம் இருந்து விடைபெருகிறேன்.

உன்னையே நீ அறிவாய் ! (பண்டைய தமிழனும், இன்றைய தமிழனும்) - பாகம் 16

2009-11-12T17:17:00.004+08:00

இந்த தொடரை அடுத்த இரண்டு பதிவுகளோடு முடித்துவிட வேண்டும் என்கிற முடிவுக்கு வந்துள்ளேன். ஆதனால், இந்த பதிவோடு மற்றுமொரு பதிவு. அவை இரண்டிலும் உங்களோடு அவசியம் பகிர்ந்து கொள்ள வேண்டிய ஒரு சில முக்கிய விஷயங்கள். அத்தோடு 'சயோனாரா' (ஜப்பானிய மொழியில் 'விடைபெற்று கொள்கிறேன்' என்று பொருள்).

பண்டைய தமிழனும், இன்றைய தமிழனும்

உலகில் உள்ள முன்னேற்றமான இனங்கள் யாவுக்கும் சில பொதுவான அம்சங்கள் உண்டு. அவற்றில் மிக முக்கியமானது - 'தூரநோக்கு சிந்தனை'. முன்னேற்றமான உலக இனங்களுல் பிரதானமான ஜப்பானியர்கள், ஜெர்மானியர்கள், யூதர்கள் போன்ற இனங்களோடு நமக்கு பரிட்ச்சயமான பிராமணர்கள், நாட்டுகோட்டை செட்டியார்கள் போன்ற இந்திய சாதிய நிலையில் மேல்மட்ட தமிழர்களிடமும் இந்த 'தூரநோக்கு சிந்தனை' என்பதை நாம் வெகுவாக காணலாம்.

என்ன, இப்படிபட்ட மேல்மட்ட சாதிய வகுப்பினர் மலேசியாவில் மிக, மிக சொற்ப அளவில் உள்ளதால் அவர்களைப் பற்றி இங்கு உள்ள தமிழர்களுக்கு எதுவும் அதிகமாக தெரிய வாய்ப்பில்லாமலேயே போய்விட்டது. நம்மை போல் இந்த வகுப்பினரகளும் 'தமிழனென்று சொல்லடா, தலை நிமிர்ந்து நில்லடா' என்று அவர்களுக்குள் குழுமும் போது சொல்லிக் கொள்பவர்கள் தான்.

ஏன் அந்த வாசகத்தை நமக்கு கொடுதத சுப்ரமணிய பாரதியே ஒரு பிராமணர்தான். அதேபோல், "வீரர்கள் வாழும் திராவிட நாட்டை வென்றவர் கிடையாது. வேலும் வாலும் தாங்கிய மரவர் வீழ்ந்ததும் கிடையாது" என்று வீராவேசமாக பாடிய கவியரசு கண்ணதாசன் ஒரு நாட்டுகோட்டை செட்டியார்.

ஆனால், இந்தகைய இனங்களுக்கும் மலேசிய தமிழர்களான நமக்கும் என்ன வித்தியாசம் என்றால், இவர்கள் எல்லாம் ஆயிரக்கணக்கான வருடங்களாக நம்மை விட எல்லா வகைகளிலுமே மிக மேம்பட்ட நிலையில் இருந்து வந்திருப்பவர்கள். அவர்களுக்கு நேர மாறாக ஆயிரக்கணக்கான வருடங்களாக அடிமைபட்டு, கீழ் மட்டத்திலேயே கிடந்த நாம் இப்போது, ஒரு 100 வருட இடைவேளிக்குள் தான் 'அ, ஆ, இ, ஈ' க்கே வந்து சேர்ந்துள்ளோம்.

நாம் அடிக்கடி சொல்லிக் கொள்கிறோமே "கல் தோன்றி, மண் தோன்றா காலத்து முன் தோன்றிய மூத்த குடி நாங்கள்" என்று, அந்த பண்டைய தமிழ் குடியின் வளர்ச்சிக்கு ஆணி வேராய் இருந்து ஆக்குவித்து, ஊக்குவித்து, ஆயிரக்கணக்கான வருடங்களாக தமிழ் கலாச்சாரத்தை வேர் ஊன்றச் செய்த பெருமை எல்லாம் பெரும்பாலும் இந்த இனங்களை ஒத்த மக்களுக்குத் தான் சாரும்.

இவர்களுக்கும், மலேசிய தமிழர்களான நமக்கும் தமிழர்கள் என்கிற ஒற்றை ஒற்றுமையைத் தவிர வேறு எந்த சமூகவியல் ஒற்றுமையும் கிடையாது. ("நாம ஒரு 60 - 70 வருஷங்களாகத் தானே அய்யா அக்குல்லிலே இருந்த துண்டை எடுத்து தோளில் போட ஆரம்பித்தோம் !!").

தமிழன் எல்லாவற்றிலும், எல்லோரிடத்திலும் தோற்றுப் போகிறான் என்கிற பொதுவான கூற்று இவர்களுக்கு பொருந்தாது. எனக்கு தெரிய பிராமணர்கள், நாட்டுக்கோட்டை செட்டியார்கள் போன்ற தமிழர்கள் எல்லாம் சீனர்கள், ஜப்பானியர்கள், ஜெர்மானியர்கள், யூதர்கள் என்று உலகில் உள்ள அத்தனை மேம்பட்ட இனங்களுடனும் வாழ்க்கையின் சகல பரிநாமங்களிலும் ஈடு கொடுத்து வெற்றிகாணக் கூடியவர்கள்.

ஆனால் என்ன, தமிழ் மக்களின் மொத்த ஜனத்தொகையில் இவர்களுடைய எண்ணிக்கை மிக, மிகச் சிறியதாக அமைந்து விட்டதாலும், தமிழ்நாட்டு அரசியல்வாதிகள் பெரும்பாண்மை ஓட்டுக்காக இவர்களை வேண்டுமேன்றே 60 வருடங்களுக்கு மேலாக ஓரங்கட்டியதாலும் இவர்களுடைய மூச்சு, பேச்சு எதுவுமே பொதுஜன சபைகளில் பரவலாக காணப் படுவதில்லை.

அதனால், மலேசியாவிலும் சரி, தமிழகத்திலும் சரி தமிழன் என்று சொல்லும் போது சராசரியாக ஒருவர் மனக்கண் முன் தோன்றுவது படிப்பறிவு, தொழில் அறிவு, சமூகவியல் என்று எல்லா அம்சங்களிலும் திறமை குன்றிய, மீசையும் ஒரு வார தாடியும் கூடிய, பொருந்தாத நிறத்தில் உடை உடுத்திக் கொண்டு நிற்கும் ஒரு பருமனான கருத்த உருவம் கொண்ட மனிதன் தான்.

ஆனால் தமிழ் கலாச்சாரத்தை ஆயிரக்கணக்கான வருடங்களாக வளர்த்து, அதன் மேன்மையை தூக்கி நிறுத்தும் பொருட்டு வள்ளுவம், சிலப்பதிகாரம், ராமாயணம், மகாபாரதம், செய்யுல்கள், பக்தி பாடலகள் என்று எண்ணில் அடங்கா வழிகாட்டு கலஞ்சியங்களை நமக்கு கொடுத்து தமிழ் கலாச்சாரத்தை காலங்காலமாக மெருகேற்றி கொண்டு வந்தவன் மேற்குறிப்பிட்ட இன்றைய சராசரி தமிழனின் பாட்டன் பூட்டன் அல்ல. இவன் வேறு. தமிழை காலங்காலமாக தூக்கி நிறுத்தி சேவை செய்து வந்துள்ள அந்த தமிழன் வேறு.

அந்த தமிழனிடம் திறமை, தூர நோக்கு சிந்தனை, விவேகம், சாமர்த்தியம், சபை உணர்ந்து, இடம் பொருள் ஏவள் அறிந்து நடக்கும் இயல்பு எல்லாம் இருந்தது. இன்று தமிழன் என்று முத்திரை குத்திக் கொண்டு நிற்கும் இந்த பருத்த உருவத்திற்கு ஒரு பொடலங்காயும் கிடையாது.

ஆயிரக்கணக்கான வருடங்களாக சமுதாயத்தின் விழிம்பில், கீழ் மட்ட வகுப்பின் வறுமையின் தாக்கத்தில் முட்டி, மோதி, தட்டு, தடுமாறி திசை தெரியாது தவித்து நின்ற மிகச் சாதாரண ஒரு மனிதனுக்கு 'தமிழன்' என்று தமிழ் இனத்தையே பிரதிநிதிக்கும் அளவிற்கு பொதுவான ஒரு முகவரியை கொடுத்தது ஆங்கிலேயர் இந்தியாவிற்கு கொண்டு வந்த ஜனநாயக சம உறிமை எனும் சமூக அம்சம் தான்.

அதற்கு முன்பு, அரசாட்ச்சி முறையின் கீழ் ஒரு குறிப்பிட்ட சிறு வட்டத்திற்குள்ளே எதைப் பற்றியும் எநத விவரமும் தெரியாது வலம் வந்து, திக்கும் தெரியாது, திசையும் தெரியாது நின்ற ஒரு மிகச் சாதாரண சாமான்யனை, ஆங்கிலேயர் உட்கொணர்ந்த அரசியல் ஆட்ச்சி முறை 'ஒரு மனிதனுக்கு ஒரு ஓட்டு' என்கிற சாதனத்தின் மூலம் கோபுரத்தின் உச்சிக்கு கொண்டு சென்று வைத்து விட்டது.

இவனும் ஏதோ காலங்காலமாக தமிழுக்காகவும், தமிழ் இனத்தின் மேம்பாட்டிற்காகவும் உழைத்தவன் போல பாவனை செய்ய ஆரம்பித்து விட்டான். எண்ணிக்கையில் அதிகம் உள்ளான் என்கிற காரணத்தினால், இந்த கோஷ்டியில் நன்றாக தமிழ் பேச, எழுத தெரிந்தவர்கள் தமிழ் தலைவர்கள் ஆகி விட்டார்கள்.

பிறகு தமிழை மூலதனமாக வைத்து அரசியலில் இறங்கிய இவர்களுக்கு, பிற மொழி எதுவும் மக்களிடம் வந்தடையாது பார்த்து கொள்ள வேண்டியது முக்கிய அரசியல் சூட்ச்சமம் ஆனது. அப்படியே 'நாங்கள் தான் இருப்பதிலேயே பெரிய தமிழ் பருப்புக்கள்' என்று தொடர்ந்து விட்டார்கள்.

இந்த நிலைப் பாடு தமிழகத்திற்கு தான் வெகுவாக பொருந்தும் என்றாலும், பரவலான மேலோட்ட நிலையில் பார்க்கும் போது, இங்கு மலேசியாவிலும் நமது நிலை ஏறக்குறைய அப்படி தான்.

இன்றும் 'தமிழன், தமிழன்' என்று எல்லா இன சூழல்களிலும் கதவை பிற யாரும் நுழைய முடியாமல் அடைத்து விடுகிறோமே எதனால் என்று நினைக்கிறீர்கள்? காலங்காலமாக கேட்பாரற்று கிடந்த நம்மிடம் தீடிர் என்று 'இன அளவிலான பதவி பலம்' என்று ஒரு சிறு துருப்பு சீட்டு கிடைத்து விட்டது. அதன் பிடியை நாம் சற்று தளர்த்தினாலும், திறமை மிக்க பிற இந்திய இனத்தவர்கள் எங்கு அதை பிடிங்கி கொண்டு போய்விடுவார்களோ என்கிற பயம் தான் காரணம்.

இது தான் 'தமிழ் பருப்புக்கள்' என்று கூறிக்கொண்டு, நடைமுறை வாழ்க்கையில் எல்லா பரிநாமங்களிலும் பிறரிடம் தோற்று வரும் இன்றைய தமிழனின் உண்மையான பின்னனி.

( குறிப்பு: நான் பிரமாண அல்லது நாட்டு கோட்டை செட்டியார் இனங்களுல் ஒன்றை சார்ந்தவன் அல்ல. நானும் இங்கு தட்டு, தடுமாறி 'பே...' என்று திசை தெரியாது நிற்க்கும் கேனக் கிருக்கர்களில் ஒருவன் தான் ).

சரி இந்த மாஙகாய் மடையர் கோஸ்டியிடம் 'தூரநோக்கு சிந்தனையை' பற்றி என்ன பேசுவது. நாம் பேசுவது இங்கு பொருந்துமா? பொருந்த வேண்டும் !! மலேசிய தமிழன் என்பவன் உருப்பட வேண்டும் என்றால் நாம் தொலைகாட்சியில் சீரியல் பார்ப்பதை சிறிது குறைத்து கொண்டு, அடுத்த தலைமுறை சீராக வாழ நாம் என்ன செய்ய வேண்டும் என்பதை அன்றாடம் சிறிது நேரமாவது தூரநோக்கோடு யோசிக்க வேண்டும். பிறகு அப்படி யோசித்து கிடைத்த பதில்கள் ஸ்தரம்பெற அவற்றுக்கு தேவையான முயற்ச்சிகளில் ஈடுபட வேண்டும்.

இதை விளாவாரியாக இங்கு பேசி பிரயோஷணம் இல்லை. விளாவாரியான விவாதங்களில் பங்கு பெருவதற்கு தேவையான 'மசாலா' எல்லாம் நம் மக்களிடம் கிடையாது. பேசாமல் என் வாழ்க்கையில் நான் சந்தித்த ஒரு பெரியவரிடம் நான் படித்த பாடத்தை உதாரணமாக சொல்லி விட்டுச் செல்கிறேன். சிந்திக்க தெரிந்தால், சிந்திக்க முடிந்தால், சிந்தித்து பயன் பெறப் பாருங்கள்.

செட்டியாரிடம் படித்த பாடம்

தமிழ்நாட்டிலிருந்து , பத்தொன்பதாம் நுற்றாண்டிலேயே இந்த நாட்டிற்கு வணிகர்களாக வந்து சீனர்களையும் மிஞ்சி அபாரமாக பணம் சம்பாதித்த இனம் 'நாட்டுக் கோட்டை செட்டியார்கள்' இனம் ( நகரத்தார் என்றும் இவர்கள் அழைக்கப் படுவர் ).

2000 வருடங்களுக்கு முன்பே ஒரு பெரும் வாணிப துரைமுகமாக பெயர் பெற்ற காவிரிப்பூம் பட்டிணம் (அள்ளது பூம்புகார்) எனும் நகரத்தை தங்கள் இன மையமாக கொண்டு வாணிபம், வர்த்தகம் என்று வாழ்ந்து வந்த இந்த இனத்தை சார்ந்தவர்கள் தான் சிலப்பதிகாரத்தில் வரும் கோவலனும், கண்ணகியும். அதே போல் 63 நாயன்மார்களில் காரைக்கால் அம்மையார், இயற்கை நாயனார் ஆகிய இருவரும் இந்த இனத்தை சார்ந்தவர்கள் தான்.

பத்தொன்பதாம் நூற்றாண்டு மத்தியில் தொடங்கி இவர்கள் மலாயா, சிங்கப்பூர், பர்மா, சிலோன், ஜாவா, சுமாத்திரா, வியட்நாம் என்று தென் கிழக்கு ஆசிய நாடுகள் பலவற்றுக்கு சென்று தொழில் புரிந்து அந்த நாளய வங்கியர்களாக விளங்கினார்கள். அபரிதமான தனமும் ஈட்டினர். அப்படி ஈட்டிய தனத்தின் ஒரு பகுதியை ஒவ்வொரு வருடமும் 'மகமை' என்கிற பெயரில் ஒதுக்கி வைத்து அதிலிருந்து பல பொதுச் சேவைகளையும், அறப் பணிகளையும் செய்தனர்.

இப்படி அவர்கள் மேற்கொண்ட பணிகளில் தெய்வத் தொண்டும் ஒன்று. மலேசியாவில் மட்டும் இந்த இனத்தினர் தம் சொந்த செலவில் கட்டிய 15 தெண்டாயுதபாணி கோவில்கள் உள்ளன. அதே போல் சிங்கப்பூரில் 2 கோவில்களும், பர்மாவில் 50 கோவில்களும், வியட்நாமில் 2 கோவில்களும், சிலோனில் 4 கோவில்களும் உள்ளன.

அதுபோக வாணிபம், வர்த்தகம் என்று பார்த்தால் இவர்கள் ஆரம்பித்தவை தான் இந்தியாவில் உள்ள இந்தியன் பேங், இந்தியன் ஓவர்சிஸ் பேங், பேங் ஆவ் மதுரா ஆகியவை. மேலும் சினிமா துரையில் இவர்களுடைய ஈடுபாடு தமிழ் சினிமா ஆரம்பித்த கால முதல் இருந்து வந்துள்ளது. ஏ.வி.எம். ஸ்டுடியோ, நியூடோன் ஸ்டுடியோ, சாரதா ஸ்டுடியோ, ஸ்யாமளா ஸ்டுடியோ யாவும் நாட்டுகோட்டை செட்டியார்களுடையவை தான்.

அதே போல் தமிழகத்தில் உள்ள அண்ணாமலை பல்கலைக்கழகம், அழகப்பா பல்கலைக்கழகம் ஆகியவை இவர்கள் தோற்றுவித்தவை தான். இவை எல்லாம் போக செட்டிநாட் சிமெண்ட், மட்ராஸ் சிமெண்ட், தியாகராஜா குருப் ஆவ் கம்பனீஸ், முருகப்பா குருப் ஆவ் கம்பனீஸ், டிரிவாங்கூர் ரெயான்ஸ், சிவகாமி மில்ஸ், அங்கிலோ பிரென்ஞ் டெக்ஸ்டைல்ஸ் மற்றும் இன்னும் பல்லாண்டுகளாக திறம்பட நடத்தப் பட்டு வரும் நூற்றுக் கணக்கான தொழில் ஸ்தாபனங்கள் இவர்கள் தோற்றுவித்து நடத்தபட்டு வருபவை தான்.

இப்படி வாழ்க்கையின் எல்லா நிலைகளிலும் 'திறமைசாலிகள்' என்று முத்திரை பதித்த இந்த இனத்தின் உலக அளவிளான மொத்த ஜனத்தொகை என்னவாக இருக்கும் என்று நினைக்கிறீர்கள் ? தென் கிழக்கு ஆசியா, சீனா, ஹாங்காங், ஜப்பான், ஆஸ்திரேலியா, நியூசிலாந்து, ஐரோப்பா, அமெரிக்கா, கனடா என்று உலகின் பல பகுதிகளில் குடிபுகுந்து அட்டகாசமாக வெற்றிநடை போட்டு வரும் இந்த இனத்தின் மொத்த ஜனத்தொகை வெறும் 200,000 பேர்களுக்கு குறைவானதுதான். ஆச்சரியமாக இருக்கிறதா ? ஆனாலும் அதுதான் உண்மை.

ஒரு 50 - 60 வருடங்களுக்கு முன்பு வரை, இந்த இனத்தவரை நாம் மலாயாவின் எல்லா பிரதான நகரங்களிலும் லேவாதேவி தொழில் (வட்டி கடை) புரியும் சிறு தொழில் அதிபர்களாக பார்க்க முடிந்தது. ஆனால் அவர்களில் பெரும்பாலோர் 1969 ஆம் ஆண்டு இனக் கலவரத்திற்கு பிறகு சன்னம் சன்னமாக இந்த நாட்டின் தொடர்பை முழுமையாக அறுத்துக் கொண்டு இந்தியா திரும்பி விட்டனர். இப்போது நாட்டு கோட்டை செட்டியார்கள் இனத்தில் மிஞ்சி போனால் மலேசியா முழுவதும் ஒரு 800 பேர் தான் இருப்பார்கள்.

இப்படி மலேசிய தொடர்புகளை முழுமையாக அறுத்துக் கொண்டு சில நாட்களில் தாயகம் திரும்ப இருந்த ஒரு முதிய செட்டியாரிடம் எனக்கு 20 வயது இருக்கும்போது நானும் என் உறவினர் ஒருவரும் "ஏன் எல்லாவற்றையும் முடித்துக் கொண்டு இந்தியா திரும்புகிறீர்கள்?", என்று கேட்ட கேள்விக்கு அவர் அளித்த பதில் அன்று எனக்கு சரிவர புரியவில்லை. ஆனால் 37 வருடங்கள் கழித்து இன்று நினைத்துப் பார்க்கையில் அது ஒரு மாமனிதர் சொன்ன தேவ வாக்காக தோன்றுகிறது.

"தம்பீ, முதலெ நாம எதுக்கு நாடு விட்டு நாடு வந்தொம் என்கிற மூல காரணத்தை மனதிலெ ஏத்திக்கனும். 70 வருஷங்களுக்கு முன்னாலெ எங்க தாத்தா இந்த நாட்டுக்கு வந்தப்ப இங்க பணம் சம்பாதிக்க நெறைய வாய்ப்பு இருந்திச்சு. மலாய்காரங்கலெல்லாம் நல்ல மனுஷங்களா இருந்தாங்க. நாமளும் நெரைய சம்பாதித்தோம். ஆனா இப்ப எல்லாமே மாறிப் போச்சு தம்பீ. இனிமே இந்த நாட்டை நம்பி, நாம பொலப்பு நடத்தவும் முடியாது, குடும்பங்குட்டியோட இங்க வாழவும் முடியாது.

இவனுங்க இப்பச் சொல்றானுங்களே 20 வருஷத்துக்கு மட்டும் எங்களுக்கு 'முதற்சலுகை' கொடுத்தா போதும், அதுக்கு அப்புறம் அது எங்களுக்கு வேண்டாம்ன்னு. அதை நீ நம்புறே ? அதெல்லாம் புருடா. நடக்காதுப்பா. இவனுங்க இனிமெ ஜன்மத்துக்கும் இவனுங்களோட சலுகைய விட்டுக் கொடுக்க மாட்டானுங்க.

இந்தியாவிற்கு திரும்ப போவதற்கு வழி இல்லாதவர்கள் கதை வேற. ஆனா, திரும்ப போவதற்கு வழி இருந்தும், இந்தியாவை சுத்தமா மறந்துட்டு இந்த நாட்டிலேயே செட்டில் ஆகனுன்னு நெனைக்கும் தமிழவுங்களுக்கு நாம செய்வது எவ்வளவு பெரிய முட்டாள்தனம் என்பது இப்பத் தெரியாது. ஒரு இருவது முப்பது வருசம் போனதுக்கு அப்புறம்தான் தோணும், அடடா தப்பு பண்ணிட்டமேன்னு.

இந்தியாவுக்கு என்னப்பா கொறச்ச? நூறு வருஷத்துக்கு முன்னாலெயே நாம மலாயா, சிங்கப்பூர், பர்மான்னு இத்தனை நாடுகளுக்கும் கொண்டிவிக்க வந்து பணம் சம்பாதிச்சம்ன்னா, அதுக்கான கெட்டிகாரத்தனத்தையும், பக்குவத்தையும், வித்தையையும் எங்கேருந்து கத்துகிட்டோம் ? இந்தியாவில இருந்துதானே. நமக்கு தான் தொழில் செய்யிறது எப்படின்னு தெரியுமே! நம்ம ஊருக்குபோய் எதாவது தொழில் ஆரம்பிச்சா முதல்ல கொஞ்சம் கஷ்டமா தெரியும். அப்புறம் எல்லாம் சரியா வந்திரும்.

தம்பீ....நீ உன்னெ மட்டும் வச்சு பார்த்தேன்னா அஞ்சு, பத்து வருஷ காலம்லாம் ரொம்ப நாளாட்டம் தெரியும். ஆனா பாரம்பரியம், குடும்பம், குட்டின்னு நெனைக்க ஆரம்பிச்சிட்டேன்னா அப்புறம் இந்த நாட்டுல இருக்கிறதா, இந்தியா திரும்புறதான்னு நீ போடுற கணக்கு முப்பது வருஷத்திலே இருந்து அம்பது வருஷ கணக்கா இருக்கணும். ஒன்னுடைய பேரன் பேத்தி வரைக்கும் கணக்குப் போட்டு பாக்கனும். நீ மட்டும் நல்லா வாழ்ந்துட்டு, ஒன் புள்ளை, பேரன்கல்லாம் அவனுங்க காலத்திலே இந்த நாட்டுல உருப்படாமப் போயிட்டான்கள்னா, நீ வாழ்ந்த வாழ்க்கையே அர்த்தமில்லாமல் போயிரும்" என்று சொல்லி முடித்தார்.

இதை படிக்கும் வாசகர்கள் இங்கு கூறப் படுவதை முறையாக புரிந்து கொள்ள வேண்டும். செட்டியார் சொன்ன படி இங்குள்ள எல்லா தமிழர்களும் இந்தியா திரும்பி இருக்க வேண்டும் என்று நான் கூறுவதாக நினைத்து விடாதீர்கள்.

நான் இங்கு சுட்டி காட்ட விழைவது, அந்த பெரிய மனிதரின் தீட்ச்சயமான சிந்தனையையும், துல்லிதமாக எடை போடக் கூடிய தூரநோக்கு பார்வையையும் தான். அத்தோடு கடைசியாக அவர் கூறிச் சென்றாரே "நீ மட்டும் நல்லா வாழ்ந்துட்டு, ஒன் புள்ளை, பேரன்கல்லாம் அவனுங்க காலத்திலே இந்த நாட்டுல உருப்படாமப் போயிட்டான்கள்னா, நீ வாழ்ந்த வாழ்க்கையே அர்த்தமில்லாமல் போயிரும்" என்று, அந்த வாசகத்தில் தான் எவ்வளவு பெரிய உண்மை தேங்கி நிற்கின்றது.

என் வாழ்க்கையில் நான் எதிர் கொண்ட எத்தனையோ நிகழ்வுகளில் இந்த செட்டியாரிடம் நான் கற்ற பாடம் மிக மேலான ஒன்று என்பது என் நிலைப்பாடு.

உன்னையே நீ அறிவாய் ! (வல்லவன்+ நல்லவன் = தலைவன்) - பாகம் 15

2009-09-16T14:52:00.023+08:00

மலேசிய அரசியல்வாதிகள் அதுவும் மலாய் அரசியல்வாதிகள் பல இன சூழ்நிலைகளில் மேடையேறிப் பேசும் போது பலவற்றும் சொல்வார்கள் "நாங்கள் எல்லோருக்கும் முறையாக, சமமாகத் தான் வாய்ப்புகள் வழங்குகிறோம். இந்த நாட்டில் ஒவ்வொரு குடிமகனுக்கும் ஒரு தனி இடம் உள்ளது. இந்தியர்கள் முன்னேற்றத்திற்கு அரசாங்கம் பற்பல திட்டங்களை தீட்டியுள்ளது. இந்த செழிப்பான நாட்டில் நாம் யாவரும் சகோதரர்கள், சம பங்குதாரர்கள்" என்று ஏதேதோ கூறி விட்டு போவார்கள்.

ஆனால் தரை அளவில் நடந்தேறும் உண்மை நிலை என்ன? அத்தனை அரசாங்க நிர்வாகத் துறைகளிலும் 90 விழுக்காட்டிற்கும் மேற்பட்டவர்கள் மலாய்காரர்களாக உள்ளார்கள். இதனால் அரசாங்கம் சம்மந்தபட்ட அத்தனை நிகழ்வுகளிலும், திட்டங்களிலும், செலவுகளிலும், வாய்ப்புக்களிலும் அம்னோ அரசாங்கத்தின் தாரக மந்திரமான "மலாய்காரர்களின் முன்னேற்றம்" என்கிற ஒற்றை குறிக்கோள் மட்டும்தான் நடைமுறையில் செயலாக்கம் கண்டு வருகிறது.

அது போக மலாய்காரர்கள் தங்களுக்குள்ளே குழுமும் எல்லா இடங்களிலும், கூட்டங்களிலும் "நம் இனத்தின் துரித மேம்பாட்டிற்கான வழிகள் என்ன?", "மலாய்காரர்களின் முன்னுறிமையை எப்படி காலங் காலத்திற்கும் நிலை நாட்டுவது?", "மலாய் இன ஆழுமைக்கு பிறகு தான் பிற எல்லாம்" என்பதை தான் திரும்ப திரும்ப பேசுகிறார்கள், ஆராய்கிறார்கள். அப்படி எந்த மலாய்கார தலைவராவது 'மலாய் இன மேம்பாட்டு குறிக்கோளை' முதன்மையாக தம் பேச்சின் சாராம்சமாக அமைத்து அடித்து, மேசையை குத்தி, உறக்க கூவி அப்பட்டமாக சூழுரைக்காது விட்டால், அவரால் அம்னோவில் தன் கட்சி பதவியை தற்காத்து கொள்ள முடியாத நிலை ஏற்பட்டுவிடும்.

இதனால், பிரதமர் பொருப்பில் உள்ள மலாய் தலைவர் வரை "UNTUK BANGSA, AGAMA DAN NEGARA" என்று பல இன, பல மத மக்கள் வாழும் நாட்டில் 'இனத்தையும், மதத்தையும்' முதலில் குறிப்பிட்டு விட்டு, எல்லா குடிமக்களுக்கும் சம உறிமை உள்ள, சம ஈடுபாடு உள்ள, ஒரு மக்களாக ஐக்கியபடக் கூடிய 'நாடு' என்கிற அம்சத்தை கடைசியில் வைத்து தான் தொலைக்காட்சி நேரடி ஒலிபரப்பின் போதே பேசுகிறார்.

ஹிந்திராவ்

இத்தகைய அரசியல் சூழ்நிலையில், ஒரு அப்பட்டமான் இஸ்லாமிய நாட்டில், ஹிந்திராவ் காரர்கள் 'ஹிந்து ஆக்ஸன் ப்வோர்ஸ்' என்று தங்கள் சமூக அமைப்பிற்கு பிற ஒரு சமயத்தின் பெயரை சூட்டிக் கொண்டது அடி முட்டாள் தனங்களில் எல்லாம் பெரியதொரு முட்டாள்தனம்.

இந்த 'ஹிந்து' எனும் வார்த்தையை அவர்கள் தம் அமைப்பின் பெயரில் சேர்த்த அன்றே நமது ஹிந்திராவ் தலைவர்கள் பாதி தோற்று விட்டனர். அதன் பிறகு, உதயகுமார் / வேதமூர்த்தி இருவரும் என்று தங்கள் சமூக அமைப்பை ஒரு அரசியல் கட்சியாக பதிவு செய்தார்களோ அன்று ஹிந்திராவ் எனும் இயக்கம் முழுவதுமாக தோற்றுவிட்டது.

'சமுதாய மேம்பாடு' என்பது சில வினாடிகளில் ஓடி முடிக்கும் 100 மீட்டர் விரைவோட்டம் அல்ல. அது வெகு காலத்திற்கு, வெகு தூரத்திற்கு தொடர்ந்து நாம் ஒடிக் கொண்டே இருக்க வேண்டிய ஒரு 'தொடர் மராத்தன் ஓட்டம்'.

அதை வெற்றிகரமாக ஓடுவதற்கு நமக்கு சுய தெம்பும், ஆற்றலும் மட்டும் போதாது. அவற்றோடு, மலேசியாவில் உள்ள பிற இன மக்களுடைய நட்புறவும், புரிந்துணர்வும் நமக்கு மிக, மிகத் தேவை. அந்த புரிந்துணர்வை நாம் மற்ற இனத்தவரின் சட்டையை பிடித்து, அடிதடியில் இறங்கி எல்லாம் பெற முடியாது.

அதை நாம் அவர்களுடன் ஒன்றாக அமர்ந்து, பேசி, பழகி, உணர்த்தி, கருத்தொருமித்து, அதன் பிறகு தான் பெற முடியும். அதற்கு அடிப்படையில் நம் சமூக / அரசியல் இயக்கங்களில் சம்மந்த பட்ட தலைவர்கள் உணர்ச்சி என்பதை ஒதுக்கி வைத்து விட்டு காரியத்தில் குறியாக உள்ள புத்திசாலிகளாக இருக்க வேண்டும்.

அந்த வகையில் நம் ஹிந்திராவ் தலைவர்கள் புத்திசாலிகளா?? ஒரே குறிக்கோளுக்காக ஐந்து பேர் ISA சட்டத்தின் கீழ் சிறை சென்றனர். ஆனால், இன்று அவர்களுக்கிடையே மூன்று கட்சிகள் உருவாகியுள்ளன. இது புத்திசாலித்தனத்தின் வெளிப்பாடா?

சம்மந்தப் பட்ட ஹிந்திராவ் தலைவர்கள் இப்படியெல்லாம் நிகழ்வுகள் நடக்கும் என்பதை ஆரம்பத்திலேயே அறியவில்லையா? எத்தனையோ பிற இன அரசியல் ஆய்வாளர்கள் இப்படி தான் சம்பவங்கள் ஹிந்திராவில் அடுத்தெடுத்து நடந்தேறும் என்பதை வெகு நாட்களுக்கு முன்பே கூறியிருந்தார்களே! அவர்கள் சிந்தனையில் மட்டும் நாளை நடகக இருப்பவை என்ன என்பது எப்படி முன்கூட்டியே தெரிந்தது?

இனி போகப் போக என்ன நடக்கவிருக்கிறது என்று பாருங்கள். ஹிந்திராவ் தலைவர்களுக்கு தனி மனித அளவில் வேண்டுமானால் எதாவது முன்னேற்றம் ஏற்படலாமே ஒழிய, இந்திய சமுதாயத்திற்கு ஹிந்திராவ் சம்மந்தப் பட்ட கட்சியினரால் இனி எதுவும் ஆகப் போவது கிடையாது என்பது என் கருத்து

தலைவனுக்கு தேவை: தூரநோக்கும் இயல்பு / புத்திசாலித்தனம்

"பத்து படிகளுக்கு முன்னரே பத்தாவது படியில் என்ன நடக்கும் என்பதை துல்லிதமாக கணக்கு போடத் தெரிந்தவன் மட்டும்தான் உண்மையான தலைவன் ஆக முடியும்" என்பது என்னுடைய ஆழமான கருத்தும் கூட. அதுவும் பத்திரிக்கைகளைக் கூட படிக்காமல், அஸ்ட்ரோவில் சீரியலையும், சினிமாவையும் வெட்டியாக பார்த்து கொண்டு வீணாக பொழுதைக் கழிக்கும் நம்மைப் போன்ற ஒரு அடி முட்டாள் இனத்திற்கு தலைவனாக விளைகிறவர், ஆழமாக சிந்திக்க கூடிய, தூர நோக்கு இயல்புடைய அட்டகாசமான சிந்தனைவாதியாகவும், புத்திசாலியாகவும் இருக்க வேண்டும்.

தன் அளவில், தன் கட்சியில், அரசாங்கத்தில், தன் சுய முன்னேற்றத்தில், தன் நிலையை ஸ்தர படுத்திக் கொள்வதில், அவர் ஒரு மிக பெரிய திறமைசாலியாக இருக்க வேண்டும். அதே நேரத்தில் தன் ஒட்டு மொத்த இனத்தையும் விடியலை நோக்கி எப்படி பயணிக்க வைப்பது என்பதற்கான 'தேடலுக்கு' தெளிவான விடைகளையும், வழிவகைகளையும் கோடிட்டு காண்பிக்க கூடிய அறிவாளியாகவும் இருக்க வேண்டும்.

அப்படிபட்ட ஒரு திறமைசாலி நம்மிடையே தலைவராக தோன்றினால் ஒலிய, நம் தமிழ் இனத்திற்க்கு இந்த நாட்டில் விடியல் என்பது நாம் தலைகீழாக நின்றாலும் ஏற்படாது என்பது என்னுடைய ஆழமான கருத்து.

"அப்படியென்றால் ஒரு அதி புத்திசாலி நமக்கு தலைவராக வந்தால்நம் இனத்திற்கு விடிவு காலம் உடனே வந்துவிடுமா?" என்றால், அதுவும் இல்லை! இன்று,இப்போது, உடனே என்கிற அளவில் எந்த சமூகத்திலும், எந்த மாறுதலும் இதுவரை வந்ததும் கிடையாது, இனி வரப்போவதும் கிடையாது.

ஒரு பிற்பட்ட சமூகம் விருத்தி அடையும் நிலைக்கு வரும் முன், அந்த சமூகத்தின் சராசரி மனிதனிடம் சில அடிப்படை மாறுதல்களும், விழிபுணர்ச்சியும் ஏற்பட வேண்டும்.

அதனால் எவ்வளவு அபாரமான மனிதர் நம்மிடையே சமூக தலைவராக வந்தாலும் உண்மையான சமூக மாறுதல் என்பது நம் இனத்திடம் வந்து சேர்வதற்கு வெகு காலம் ஆகும். ஆனால், தூர நோக்கு இயல்புடைய ஒரு நல்ல மனிதர் நமக்கு தலைவராக அமைந்தால், நம் இனத்திடம் தொடர்ந்து நடந்து வரும் 'சமூக பின்னடைவு' என்பது அடுத்த ஒரு 10 வருடங்களுக்குள் நிச்சயமாக பேரளவுக்கு தடுத்து நிறுத்தப் படலாம்.

இன முன்னேற்றம் என்பது, நம்மிடையே பரவலாக உள்ள சமூக பின்னடைவு சீர் செய்ய பட்டதன் பிறகு நடைபெற வேண்டிய ஒரு அடுத்த கட்ட நிகழ்வு. அதற்கு, விஷேச யுக்திகள் மூலமாகவும், திட்டங்கள் மூலமாகவும், அரசாங்க வழிப் பயிற்ச்சிகளின் மூலமாகவும் தனி மனித அளவில் நம்மிடையே பல மாற்றங்களை நமக்கு சமூக தலைவராக தேர்ந்தெடுக்க படுபவர் முதலில் ஏற்படுத்த வேண்டும்.

தலைவனுக்கு தேவை: அடிப்படை நேர்மை

மலேசிய சீனர் சங்கத்தில் அறு, ஏழு வருடங்களுக்கு முன்பு 'லிங் லியொங் சிக்' என்று ஒரு கட்சி தலைவர் இருந்தார். அவருக்கு 'துன்' பட்டம் வழங்கப் பட்டு, இப்போது கட்சிக்கு ஆலோசனைகள் வழங்கும் மூத்த தலைவராக இருக்கிறார். அவர் சீனர்கள் இந்த நாட்டில் நடந்து கொள்ள வேண்டிய வழிமுறைகளைப் பற்றி பேசும் போது அடிக்கடி ஒரு இரண்டு வரி அறிவுரை ஒன்றை கொடுப்பார்.

அது என்னவென்றால் "நாம் இந்த நாட்டில் ஒரு சிறுபாண்மையினர். சிறுபாண்மையினர், சிறுபாண்மையினரைப் போலத்தான் நடந்து கொள்ள வேண்டும். ஓவராக சவுண்டு விடக் கூடாது" என்பது.

பல வருடங்களுக்கு முன்பு இதே துன் லிங் லியோங் சிக்கிடம் அப்போது எதிர்கட்சி தலைவராக இருந்த லிம் கிட் சியாங், நாடாளுமன்றத்தில் "நீங்கள் ஒரு சாதாரண குடும்பத்தைச் சேர்ந்தவர். மருத்துவராக இருந்து, பிறகு அரசியலுக்கு வந்தீர்கள். ஆனால், 26 வயதில் உங்கள் மகன் பெயரிலும், அவர் சம்மந்த பட்ட வரையிலும், மலேசிய பங்கு சந்தையில் 1,000 மில்லியன் ரிங்கிட்டை தாண்டி பங்குச் சொத்து இருக்கிறதே, அது எப்படி?" என்று கேட்ட கேள்விக்கு, அந்த சீனப் பெருந்தலைவர் கூறிய பதில் "சிறு வயதானாலும் என் மகன் மிக, மிக கெட்டிகாரர். அவர் திறமையை கொண்டு அவன் சம்பாதித்து சேர்த்தது அவ்வளவும்" என்றார்.

அவர் சொன்னது உண்மையா? இல்லையா? என்பதெல்லாம் வேறு விஷயம். சீனர்கள் தம் தலைவர்கள் இந்த மாதிரி கூறும் காரணங்களை ஏற்று கொள்கிறார்களோ, இல்லையோ .... ஆனால், நம் இனத்தில் நம் தலைவர்களில் ஒருவர் இப்படி கூறினால், அதை யாரும் நம்புவார்கள் என்று நினைக்கிறார்களா?

உண்மையில் அந்த சொத்து எப்படி சேர்க்க பட்டிருக்கும் என்பதை சாலை ஓரத்தில் வடை சுட்டு விற்க்கும் பாட்டியுடன் நின்று, பொட்டலம் போட்டு கொடுக்கும் பொக்கை வாய் தாத்தாவை கேட்டாலும் "அட ஏ..ம்..ப்பா ! வக்..*&** ... **%*# ...' என்று கெட்ட வார்த்தைகளால் திட்டி தீர்த்த பிறகு, அந்த பணம் எப்படி சம்பாதிக்கப் பட்டிருக்கும் என்பதை விளாவாரியாக விளக்கி சொல்வார்.

இப்படி தன்னிடம் இருக்கும் தனம் தனக்கு எங்கிருந்து வந்தது என்பதை முறையாக விவரித்து கூற இயலாத நிலையில் ஒரு தலைவன் இருந்தால், அவர் எவ்வளவு பெரிய புத்திசாலி பருப்பாக இருந்தாலும் இந்த நாட்டு சூழ்நிலையில் அவரால் தன் இனத்திற்கென்று பெரிதாக ஒன்றும் வெட்டி முறிக்க முடியாது.

நன்றாக யோசித்து பாருங்கள். இப்படி பட்டவர் தன் கழுத்தில் தானே ஒரு சுருக்கு கயிற்றை மாட்டி கொண்டு, கயிற்றின் மறு நுனியை பிற இனத்தவரிடம் கொடுக்கும் ஒரு அரை வேக்காட்டு சுயநலவாதி. இப்படி நடந்து கொள்பவர் நாளை எங்கனம் தன் இனத்திற்கு என்று இந்த நாட்டு அரசியல் சூழ்நிலையில் சவுண்டு விடுவார்?

ஏதோ வெளிப் பாவனைக்கு வேண்டுமானால் அவரால் அவ்வப்போது ஏதாவது அறிக்கை விட முடியுமே அல்லாது, தன் இனத்திற்கென்று ஒன்றும் பெரிதாக அவரால் எந்த காலத்திலும் சாதிக்க முடியாது.

நம்ம ஆளு மீசையை முறுககி, கட்ட பொம்மன் வசனம் பேசி "சென்று வருகிறேன். வென்று வருகிறேன்" என்று வீர முழக்கமிட்டு, பிற இன பெருந்தலைவரை காண 'டஸ்ஸ்ஸ்ஸ்' என்று காரில் கிளம்பிச் செல்லுவார். அங்கு போனால் நம்ம ஆளை நன்கு அறிந்த பிற இன பெருந்தலைவர், இவர் வண்டவாளங்களை குறித்த பற்பல 'பைல்களை' கையில் தயாராக வைத்து கொண்டு இருப்பார்.

அப்புறம் என்ன, 'ட்ஸ்ஸ்ஸ்ஸ்' என்று கிளம்பிய நம்ம ஆளுக்கு, பிற இன பெருந்தலைவர் அவர் முன் தூக்கி போட்ட 'பைல்களை' பார்த்த உடன், 'புஸ்ஸ்ஸ்ஸ்' என்று காற்றை புடுங்கி விட்ட நிலை ஏற்பட்டு விடும்.

இருந்தாலும், வெருங்கையை வீசிக் கொண்டு வந்தால், வெளியில் இமேஜ் கெட்டு விடும் என்பதற்காக "நான் பெருந்தலைவரிடம் பேசி விட்டேன். அவரும் ஒப்புக் கொண்டு விட்டார். இப்போதைக்கு நமக்காக உடனே மூன்று மில்லியன் ரிங்கிட் ஒதுக்கி உள்ளார்" என்று ஏதோ பெரும் வெற்றிச் சாதனை புரிந்து விட்டது போல் பாவனை செய்வார்.

நாம் தான் இழிச்சவாய் இனமாயிற்றே! "என்னடா முன்னூறு மில்லியன் பெற்று வருவார் என்று நினைத்திருந்தோம், இவர் மூன்று மில்லியன் என்கிறாரே?" என்றெல்லாம் நமக்கு யோசிக்க தோன்றாது. நம்ம புத்திக்கு "அரசி சீரியல்ல இன்னிக்கு என்ன நடக்கும்?", "இந்த தீபாவளிக்கு RTM ல் என்ன சினிமா படம் போடுவான்?" என்கிற அளவில் தான் புத்தி வேலை செய்யும்.

பிறகு என்ன? நம்ம ஆளுக்கு 'நேக்கா, டேக்கா' கொடுத்த பிற இன பெருந்தலைவர் ஜெயித்தவராவார், மூன்று மில்லியனாவது வாங்கி வந்த நம்ம ஆளும் ஜெயித்தவராவார், தலையில் இடியே விழுந்தாலும் அசராது சீரியல் பார்க்கும் நாமும் ஜெயிக்காவிட்டாலும், தோத்தவர்கள் ஆக மாட்டோம் (கிடைக்கும் என்று நினைத்த ஒன்று கிடைக்காமல் போனால்தானே தோற்றவர்கள் ஆவோம். நாம் தான் எதுவுமே நினைப்பது கிடையாதே). பிறகு யார்தான் தோற்பது என்கிறீர்களா?

வேறு யாரு? தம் முப்பாட்டன்களைப் போலவே, அவர்கள் காலத்தில் அங்கலாய்த்து தட்டு தடுமாறப் போகிற நம் இனத்தின் வருங்காலத் தலைமுறைதான் தோற்பவர்கள்!

இப்போது சொல்லுங்கள், தன்னிடம் உள்ள பணத்திற்கு முறையாக கணக்கு சொல்ல முடியாதவர்களை எல்லாம் நாம் தலைவராக ஏற்று கொள்ள முடியுமா? ஏற்றுக் கொள்ளலாமா?